Fonte RSS - Novas de Avantar - Confederación Intersindical Galega

Operarios de Serrabal lémbranlle a Zapatero que o paso de TAV pola mina destruirá postos en Galiza

anton.alvarez — Thu, 28 Aug 2008 10:36:42 +0200

Os traballadores, na protesta realizada o 27 de agosto, estiveron acompañados por veciños afectados polas expropiacións de terreos e por colectivos sociais en defensa do tren de proximidade.

Mina de grande importancia para Galiza

A explotación do xacemento de Serrabal constitúe unha actividade mineira de grande importancia e riqueza para o noso país. Desta mina extráese, entre outros minerais, seixo de altísima calidade (silicio solar) que está a servir para desenvolver proxectos pioneiros en canto a I+D+I. O paso do TAV pola mina de Boqueixón truncará estes plans, alén de pór en serio risco centos de postos de traballo na Galiza.

- Novas relacionadas

- Outras novas relacionadas

A Mesa di que o Partido Popular mente coa intención de apartar o galego da vida pública

anton.alvarez — Wed, 27 Aug 2008 14:04:20 +0200

"Tanto Raxoi como Feixó utilizan as mesmas tácticas que Acebes e Zaplana: menten, ocultan a realidade e desprezan profundamente a cultura de Galiza, a pesar de seren galegos”. Callón acusounos de “racismo lingüístico”, xa que, ao seu parecer, “consideran que por falar en galego non se pode ter os mesmos dereitos e que hai linguas de primeira e de segunda”.

Carlos Callón salientou que “en moitos dos ámbitos nos que din que o galego se está a impor a realidade dista moito de ser así e mesmo se incumpre a lexislación”. O presidente da Mesa sinalou como un dos exemplos o caso do ensino. Segundo unha enquisa encargada pola asociación que preside, o 65 por cento dos centros de infantil das cidades incumpren o decreto 124/2007, que entrou en vigor o ano pasado. Non existen datos oficiais sobre o cumprimento desta lei, xa que a Consellaría de Educación, que se comprometeu a facilitalos antes do remate do curso pasado, non os fixo públicos.

Por iso, Callón acusou ao departamento que dirixe Sánchez Piñón de “falta de transparencia” e preguntou “se hai algún tipo de medida prevista para que o curso que agora comeza si se cumpra o decreto”. O presidente da Mesa anunciou que a asociación vai ser “garante do cumprimento da lexislación no ensino, mesmo sen fuxir da controversia se for preciso”. “A nosa paciencia xa se esgotou de vez”, concluíu.

En canto ao ensino universitario, e en relación coas declaracións feitas polo filósofo George Steiner nunha recente entrevista, nas que se lamentaba de que o galego fose supostamente obrigatorio nunha universidade galega, Callón apuntou que, lonxe de imporse, e segundo os datos facilitados polas propias entidades, en ningunha das universidades galegas se supera unha quinta parte do ensino en galego. Así, na Universidade da Coruña, tan só o 8,9 por cento das aulas son na lingua do país, na Universidade de Vigo acádase o 16 por cento e só na USC se chega ao 20 por cento. “Hai moitas carreiras en Galiza onde non se escoita unha soa palabra en galego, a pesar de que, como calquera outra lingua, é plenamente apta para ser vehículo de coñecemento universitario”, indicou Callón.

Ademais do ensino, hai outros moitos eidos, como o da xustiza ou a administración do Estado, onde non se cumpre coa cooficialidade do galego. Neste sentido, o presidente da Mesa avaliou como unha etapa “con claros e escuros” a última lexislatura do Goberno galego. Valorou positivamente medidas como a creación das Galescolas ou o rascuño da Lei de comercio.

Porén, no tocante á actuación da Secretaría Xeral de Política Lingüística, Callón falou dun “continuísmo evidente e mesmo de pasos atrás, como a desaparición das axudas ao comercio”. “En troca de melloralas, asinaron un macroconvenio coa Confederación de Empresarios, que só serviu para estender a rede clientelar, é dicir, para utilizar o diñeiro do galego dunha forma fraudulenta”, denunciou o presidente da Mesa, quen comparou este acordo “coas axudas que se lle dan aos medios de comunicación para fomentar o galego”. Segundo Callón, “nalgún dos medios que reciben estas axudas os niveis de emprego da lingua galega son máis baixos mesmo que na Transición, e algúns deles lideran feroces campañas contra a nosa lingua”.

Tráfico poderá seguir multando os condutores do 061

anton.alvarez — Wed, 27 Aug 2008 13:40:35 +0200

O Regulamento Xeral de Circulación recoñece como vehículos de “carácter prioritario”, entre outros, os de “asistencia sanitaria que circulen en servizo urxente”, como é o caso das ambulancias do 061. Por conseguinte, a norma permite a estes condutores deixar de cumprir o Código de Circulación, agás as ordes e sinais dos axentes, “a condición de ter comprobado que non poñen en perigo a ningún usuario da vía”.

Este regulamento indica que os condutores dos vehículos prioritarios deberán utilizar os sinais luminosos e acústicos para advirtir da súa presenza ao resto de usuarios da vía. Non obstante, poderán empregar só os luminosos “cando a omisión dos sinais acústicos especiais non entrañe perigo algún para os demais usuarios.”

Sen embargo e a pesar do anterior, os condutores seguen a ser multados e a Consellaría de Sanidade conténtase coas explicacións ofrecidas desde a Xefatura de Tráfico da Coruña. Ambos organismos acordaron, inexplicabelmente, que os axentes de Tráfico impoñan sancións “cando o modo de circular das ambulancias contraveña o Código de Circulación”.

A maior contradición atópase no caso específico dos controis mediante radares fixos nos que as ambulancias circulen a máis velocidade da fixada. Neste suposto, a Consellaría e a DGT decidiron que estes vehículos non poderán circular de maneira “temeraria” e “deberán respectar todas aquelas normas reflectidas no Código de Circulación”. No caso de seren sancionadas, as empresas adxudicatarias “enviarán as multas impostas ao 061, xustificando que están nun servizo urxente”. É nesta argumentación onde se contradí Sanidade. A Consellaría, nunha resposta parlamentaria a unha pregunta do BNG, asegurara que “en todos os casos nos que se mobiliza unha ambulancia da Rede de Transporte Sanitario Urxente (nas que están englobadas as do 061), esta mobilización ten carácter de urxencia”. Por tanto, a CIG-Transporte esíxelle a este departamento autonómico que se aclare.

A CIG-Transporte pregúntase por que a Garda Civil multa os condutores de ambulancias en certas zonas e a Consellaría de Sanidade o consente. Esta pregunta non ten unha explicación lóxica, pois os condutores do 061 poden deixar de cumprir o código de circulación a condición de que non poñan en perigo ao resto de usuarios da vía.

A empresa de telemárketing “Unísono” despide 45 persoas en Vigo

anton.alvarez — Fri, 22 Aug 2008 15:00:17 +0200

Unísono abriu un centro de chamadas en Chile que dá servizos á empresa de telecomunicacións Orange, transferindo parte da atención á clientela que se realizaba en Vigo.

A posta en marcha do centro de Chile foi conflitiva, polo que no mes de decembro as chamadas se transferiron de novo a Vigo, o que significou un repunte no traballo que foi cuberto inicialmente con contratacións eventuais. Posteriormente, transformou os contratos eventuais en contratos para unha obra denominada Desbordamiento-Orange, que como o seu propio nome indica encubría unha acumulación de tarefas.

O pasado día 19 de agosto, Unísono comunicou a 45 persoas o seu despedimento por remate da suposta campaña. En realidade estes despedimentos forman parte dunha estratexia de Orange en todo o Estado.

A compañía de telecomunicacións Orange estase desfacendo dos seus servizos de atención ao cliente no Estado, servizos que tiña subcontratados en numerosas empresas de telemárketing. Aos despedimentos do pasado día 19 en Unísono Vigo súmanse outros masivos (mais de 500 persoas) realizados en Salamanca ou Zaragoza.

Durante o 2008 houbo meses nos que a empresa Orange tivo máis baixas que altas de clientes. Ante esta situación reaccionou dándolle un novo pulo ao seu plan para reducir custes optando por incrementar o proceso de deslocalización.

Os servizos de atención ao cliente das empresas de telecomunicacións levan tempo deslocalizándose cara a países de América latina, un proceso no que as contratas de telemárketing non perden, xa que a maior parte dos centros de chamadas cara os que se deslocaliza o traballo son filiais de empresas do Estado español. Os únicos que saen prexudicados neste proceso son os traballadores e traballadoras do Estado que perden o seu posto de traballo.

Unísono é un claro exemplo desta situación: Orange segue sendo o seu cliente, pero en Chile. As únicas perdedoras son as 45 persoas que foron despedidas este mes en Vigo.

Para a deslocalización dos servizos de atención é preciso que as empresas de telemárketing transfiran aos países de América Latina os datos dos clientes de Orange no Estado español. Transferencias que foron aprobadas pola Axencia Estatal de Proteccións de Datos, malia os recursos presentados pola CIG.

A Sección Sindical da CIG ten presentado denuncia destes feitos ante a Inspección de Traballo e está en contacto co persoal para analizar a resposta a dar ante estes despedimentos fraudulentos.

As mobilizacións constantes conseguen a readmisión da traballadora despedida no bingo “Ciudad de Santiago”

anton.alvarez — Fri, 22 Aug 2008 13:59:10 +0200

As mobilizacións de traballadores, delegados e militantes da CIG desenvolvéronse durante catro venres, ao tratarse do día no que hai máis clientela, por espazo de 11 horas, desde as 16:00 até as 03:00 horas. Nestas protestas, os concentrados informaron e solicitaron á clientela do bingo que non entrase no recinto en solidariedade cos traballadores despedidos.

Estas xornadas foron todo un éxito e mesmo mellor do que se esperaba, pola alta aceptación da clientela. O último día de mobilización, o 8 de agosto, o bingo estivo paralizado e non houbo partidas ao non contar cun mínimo de clientes. Mais ese día, ademais de realizar unha xornada de protesta diante das portas da empresa en Compostela, en Barcelona, onde está a sede estatal de Top Rank, o sindicato catalán Intersindical – CSC (Confederació Sindical Catalana) amosou a súa solidariedade internacionalista cos traballadores/as galegos/as, realizando tamén unha xornada informativa na capital catalá, na que repartiu panfletos a todos e todas os/as clientes dos bingos que a empresa posúe nesa cidade.

A Federación de Servizos da CIG en xeral e, en particular, o seu secretario nacional, Paulo Rubido, así como os delegados do bingo e os traballadores/as, agradecen enormente ao secretario de Organización da Intersindical-CSC, Antoni Alarcón, que participou o 25 de xullo nunha das nosas concentracións en Compostela, o seu apoio, “sen o cal este conflito posibelmente se prolongaría máis no tempo”.

- Novas relacionadas

- Preme aquí para ter máis información sobre o sector do bingo consultando o blogue que crearon os delegados do sector

Traballadores despedidos de “Ullacargo” protestarán a diario até que a empresa lles pague

anton.alvarez — Thu, 21 Aug 2008 15:35:46 +0200

As indemnizacións a cada un dos traballadores despedidos oscilan entre os 5.000 e os 18.000, dependendo da súa antigüidade na empresa. Os operarios proceden de comarcas como a Costa da Morte ou O Salnés e Ullacargo ten a súa sede social en Vedra, na comarca de Compostela.

Os despedimentos dos sete empregados foron improcedentes e a empresa se comprometeu no Servizo de Mediación, Arbitraxe e Conciliación (SMAC) a aboarlles as indemnizacións antes descritas. Ernesto López Rei, responsábel comarcal da CIG-Transporte, entende que a compañía puxo como escusa a crise económica para despedir os operarios e “agora alega non ter cartos para pagarlles as indemnizacións".

A primeira das protestas desenvolveuse en Bens o 21 de agosto e nela participaron, alén dos despedidos, sindicalistas da CIG. A concentración fronte as instalacións de CLH estendeuse durante toda a mañá. No lugar houbo unha importante presenza policial ao acudir tres coches patrulla e varios axentes de paisano.

A última hora da mañá, catro dos responsábeis de Ullacargo desprazáronse até Bens para falar cos traballadores despedidos e cos representantes da CIG-Transporte, convocante da protesta. Os empresarios amosaron unha actitude desafiante e aseguraron que varios dos operarios xa cobraran, extremo que foi desmentido polos propios traballadores. Un dos xefes mesmo ameazou con demorar aínda máis os pagamentos e comezou a fotografar os asistentes á concentración, ao afirmar que “os denunciaría”.

Celta Prix despide dous candidatos da CIG no Salnés

anton.alvarez — Wed, 20 Aug 2008 12:35:04 +0200

A CIG do Salnés tamén remitiu cadansúa carta aos alcaldes dos tres concellos para solicitar a súa mediación: “Teñen que pórse en contacto coa dirección da empresa, para que recapacite na súa postura e readmita os traballadores despedidos e os reincorpore os seus postos de traballo, e así normalizar as relacións laborais na empresa, e que o colectivo de traballadores elixa libremente os seus representantes sindicais, sen represalias nin coaccións”, explica na misiva Xoán Xosé Bouzas Aboi, responsábel da CIG-Salnés.

Caso paradigmático de represión sindical

A asemblea de traballadores acordou, no mes de xullo, celebrar eleccións sindicais para escoller o delegado de persoal que lles corresponde de acordo co Estatuto dos Traballadores (Celta Prix conta cun cadro de persoal de 18 empregados nos servizos que presta neses tres concellos). A asemblea decidiu designar dúas persoas, unha como titular e a outra como suplente, para presentárense como candidatas pola CIG.

No momento en que a dirección da empresa tivo constancia destes feitos, despediu primeiro un dos candidatos e, días despois, o outro, aducindo motivos de aptitude “para a adaptación a condicións de traballo máis flexíbeis”. Porén, ambos traballadores xa levaban varios anos prestando os servizos para a empresa e “nunca tiveran ningún tipo de comunicación por parte da dirección en relación co desenvolvemento dos seus postos de traballo”, indica Bouzas Aboi.

Días despois de botar estes operarios e de recoñecer a improcedencia dos seus despedimentos, Celta Prix contrata outras persoas para desempeñar as mesmas tarefas realizadas polos dous empregados represaliados.

A CIG alerta do incremento de desembarcos de droga por mor da escaseza de medios no Servizo de Vixilancia Aduaneira

anton.alvarez — Tue, 19 Aug 2008 11:50:04 +0200

Dende o verán pasado até a data de hoxe, as costas de Galiza están sendo tomadas polos narcotraficantes e súas potentes planadoras, sen que se tomen as medidas necesarias por parte dos responsábeis do Servizo de Vixilancia Aduaneira, incluída a nova directora, que xa leva o tempo suficiente no posto como para coñecer a situación que se vive e adoptar as medidas oportunas.

CIG-Axencia Tributaria, hai semanas, xa denunciara publicamente que, en tres das seis bases marítimas do S.V.A. no país, as embarcacións sobrepasan os 24 anos de antigüidade e o helicóptero da zona norte tan só dispón de dúas horas de autonomía. Ademais, o escáner do Porto de Vigo para o control de entrada de mercadorías prohibidas leva un ano instalado sen que, até o momento, se puxese en marcha.

Dende a CIG-Axencia Tributaria levamos anos denunciando esta falta de medios e non podemos entender que intereses poden existir para que unha zona tan utilizada por narcotraficantes para as súas descargas e transporte de droga a outros lugares de Europa estea tan desprovista de medios. Vai sendo hora de que a nova directora do S.V.A. deixe de escoitar os cantos de serea dos funcionarios acomodados en despachos de Madrid, ignorantes absolutos da realidade das costas galegas, e tome as decisións oportunas dotando as bases galegas dos recursos necesarios para poder afrontar, cun mínimo de garantías, a loita contra o narcotráfico, tal como demanda a sociedade.

Incremento notábel dos desembarcos de droga

En xuño de 2007 aparecía abandonada tras unha persecución por funcionarios do S.V.A. unha planadora de 17 metros de eslora, con cinco potentes motores de 300 cabalos cada unha, nas inmediacións do porto do Freixo, Muros. En novembro dese ano, unha planadora semirríxida con 2 motores de 250 cabalos foi abandonada nunha praia do Cabo Udra, en Bueu, con 96 fardos de cocaína, e unha segunda de similares características varou cerca de Porto Meloxo, O Grove. Por esas datas tamén apareceu unha planadora afundida fronte ás costas de Baiona.

En febreiro de 2008 encontrouse unha planadora queimada na praia de Espiñeiro, na Ila de Arousa, con tres motores de 300 cabalos cada unha. Hai escasos días apareceu varada na praia da Lanzada unha das máis potentes planadoras usada para o transporte de droga, cunha eslora de 18 metros e seis potentes motores, tras tirar ao mar a cocaína que transportaba.

Dende decembro do 2005 a xaneiro do 2006 confiscáronse por funcionarios do S.V.A. cinco embarcacións dedicadas ao transporte de estupefacientes.

Poderiamos seguir contando aprehensións de droga e de embarcacións que o S.V.A. realiza en Galiza, pero estas poderían ser dez veces máis se se contara cos medios humanos e materiais necesarios para unha loita eficaz contra o narcotráfico.

Nova relacionada

CIG – Químicas amosa o seu apoio a 150 mestres despedidos en México

anton.alvarez — Tue, 19 Aug 2008 09:30:21 +0200

A Coruña, Galiza, a 18 de agosto de 2008

Queremos facerlles chegar o noso máis sincero apoio e solidariedade á vosa denuncia do despedimento de 150 docentes de CONALEP (Colegio Nacional de Educación Profesional Técnica) do Estado de México por sindicalizarse. Non cesedes na loita ante esta situación indigna que responde a unha estratexia de acoso contra a liberdade dos traballadores e traballadoras a esixir os seus dereitos laborais.

Manifestamos o noso apoio ás persoas docentes, que ademais de desenvolver o seu traballo, están loitando conscientemente por construír a Asociación e organizar a loita contra a represión da liberdade sindical.

Non ficamos indiferentes ante esta situación de abuso e, aínda que non nos foi factíbel a asistencia á manifestación, solidarizámonos coa causa e reclamamos que os dereitos fundamentais de liberdade de sindicación sexan adquiridos como dereitos humanos irrenunciábeis para a clase traballadora.

- Abelardo Landeira

Secretario Nacional da Federación de Químicas-Enerxía, (organización afiliada da UISTE-FSM).

Confederación Intersindical Galega

A CIG asiste á toma de posesión de Fernando Lugo como presidente de Paraguai

anton.alvarez — Fri, 15 Aug 2008 23:03:51 +0200

A CIG, que xa fora convidada para participar como observadora internacional no proceso electoral de abril, é unha das organizacións sindicais que estarán presentes nos actos oficiais que se terán nos próximos días.

Coa asunción de Fernando Lugo, o Paraguai súmase ao grupo de países latinoamericanos que - con enfoques e orientacións non sempre coincidentes – intentan mellorar as condicións de vida das súas respectivas poboacións que na súa maior parte viven na pobreza ou, nunha alta porcentaxe, na miseria. Nesta última década, Arxentina, Bolivia, Brasil, Chile, Ecuador, Nicaragua, Uruguai, Venezuela e agora o Paraguai, pasaron a ser a manifestación externa dun mar de fondo que recorre Latinoamérica provocando un cambio xeopolítico transcendental. Sen esquecer as evidentes e moi profundas diferenzas entre os camiños e modelos elixidos, hai sen embargo tres coincidencias fundamentais: reforzo da soberanía nacional fronte ao imperialismo económico e político exercido implacablemente polos Estados Unidos; incremento da intervención do Estado – como actor económico e con actuacións lexislativas – fronte ao dogma do neoliberalismo; fortalecemento dos movementos sociais populares (por veces paradoxal) fonte ao protagonismo individual.

Fernando Lugo, ex-bispo católico moi ligado á Teoloxía da Liberación, chega á Presidencia apoiado por unha morea de organizacións e movementos de moi distinto signo agrupados nunha coalición política constituída en setembro do 2007: a Alianza Política para o Cambio-APC. Integrando a APC, ou apoiando a Lugo sen entrar na APC, liberais (inimigos políticos dos Colorados desde1860, que van ocupar o núcleo dos ministerios económicos no novo goberno), socialdemócratas e comunistas, movemento sindical, campesiño e popular, “colorados” disidentes e, moi especialmente, os sectores máis desfavorecidos da sociedade paraguaia puxeron a Lugo na presidencia creando inmensas expectativas de esperanza e ilusión nun pobo marcado por unha historia tráxica de guerras, moi altas taxas de emigración (o Paraguai ten unha poboación de algo máis de 5 millóns de habitantes, dos que arredor de 1 millón vive na Arxentina), hipercorrupción e con contrabando como un dos principais aportes ao PIB.

O SLG considera inaceptábel a baixada no prezo de compra aos produtores/as imposta por "Lácteos Lence"

anton.alvarez — Wed, 13 Aug 2008 14:05:51 +0200

1.- En primeiro lugar, calquera nova baixada dos prezos coloca ás explotacións de leite en alta situación de risco de peche. O feito de que nesta campaña e, segundo dados oficiais, arrancaramos xa con outras 1.054 explotacións menos, debería facer recapacitar e actuar urxentemente no tema dos prezos.

2.- É totalmente reprobábel a actitude de Lácteos Lence que, ademais de baixar o prezo do leite, está comunicando agora as baixadas para o leite que xa foi entregado no mes de xullo, e para o que tiña acordado cos produtores/as un prezo máis alto.

3.- Desgrazadamente, parece confirmarse que o contrato homologado sen prezo é un instrumento tremendamente útil para as empresas, que utilizan métodos de dubidosa legalidade e totalmente reprobábeis para conseguir un prezo extremadamente baixo do que partir cos contratos. Hai que lembrar que o Sr. Lence foi un dos asinantes do Contrato homologado sen prezo na Galiza. Estas prácticas confirman igualmente que o contrato sen prezo tampouco aporta ningunha estabilidade ao sector tal e como afirmaron non seu día os asinantes do mesmo.

4.- Dada a gravidade da situación, demandamos a intervención da Consellaría do Medio Rural para que utilice todos os medios dos que dispón para parar estas prácticas totalmente abusivas por parte de Lácteos Lence e para que abra un verdadeiro proceso de negociación de cara a establecer uns prezos mínimos para o contrato.

De non haber resposta adecuada e a curto prazo, o Sindicato Labrego Galego estudará a vindeira semana accións a realizar perante destas prácticas.

“A Real Academia Galega non está á altura da sociedade”

anton.alvarez — Tue, 12 Aug 2008 01:11:16 +0200

Cales foron os motivos que te impulsaron a escribir “Migracións”? Que queres expresar co libro?

Rafa Villar: O tema do libro é moi do noso tempo, de compromiso social. O punto de vista non é o típico “eu” do poeta. Ao contrario, tomo partido para ser voz desas persoas, colectivos e clases sociais que están á marxe do sistema, isto é, a xente que está na periferia das cousas importantes.

O compromiso non se entende sen unha visión política das cousas. Nestes momentos, o poder económico e as institucións europeas están a realizar unha ofensiva contra a inmigración e os inmigrantes van ser os primeiros que paguen a crise que fabrica o propio sistema. Queren que sexan os sectores máis desprotexidos os que paguen a crise. No libro, esta preocupación é unha constante.

Que representa “Migracións” na túa traxectoria poética?

Rafa Villar: Nos quince anos que levo escribindo e publicando, Migracións parte dunha traxectoria porque os temas son basicamente os mesmos, temas de carácter social, político e ideolóxico. Creo que, se cadra, este libro é aínda máis comprometido socialmente. Hai un afastamento do punto de vista máis persoal, poético, para implicarme cos que sofren. Este é o sentido máis novidoso de Migracións.

Como avalías o estado de saúde da literatura galega actual?

Rafa Villar: Moi positivo na parte que atinxe aos creadores, porque hai moita xente escribindo nos diferentes xéneros e estamos coexistindo diferentes xeracións. Agora, que pasa? O noso é un sistema literario débil porque así o é a consideración da lingua, da cultura e do propio país, que non ten soberanía, que é dependente, que non conta cun estado propio. Isto impide que esteamos nunha situación normal. Na literatura vivímolo máis porque é unha actividade pública que depende dunha serie de resortes que van desde as editoras, os libreiros, a promoción nos medios.

Hoxe hai bastante invisibilidade en Galiza sobre o propio sistema literario do país. É máis importante para os medios de comunicación ou para os libreiros o último “premio Guadalajara de novela” que o premio Xerais.

Creo que hai moitas cousas do sistema literario que fallan pero, curiosamente, na parte creativa segue a haber xente que aposta pola lingua. Segue sendo unha heroicidade que un rapaz novo aposte por crear e facer literatura en galego. Ademais, hai xente cunhas capacidades impresionantes para escribir e para chegar aos lectores.

Sociolingüística

Até que grao está a lexitimada a Real Academia Galega (RAG) para dicir cal é nome do país?

Rafa Villar: A RAG parte dunha escasa lexitimación social neste país. Cumpriu historicamente un papel subsidiario e non está á altura da sociedade galega. É certo que no período de Fernández del Riego houbo a incorporación de xente nova que estivera proscrita, xente do nacionalismo. Houbo un cambio pero a RAG aínda segue estando lastrada por sectores que, desde logo, non pensan neste país nin teñen a cabeza posta neste país. Dalgunha maneira viven da súa existencia, de que existe unha lingua, unha historia, pero non senten o país.

A RAG non fai unha aposta clara pola normalización, que sería o básico nunha academia. Tería que liderar socialmente este tema criticando determinadas actuacións, apelando aos poderes públicos para que manifesten outro tipo de actitudes respecto da linga propia. Non o fai.

Curiosamente, cando se dan pequenos conflitos, como ocorre co nome do país, a RAG, aínda non tendo potestade ningunha, porque non a ten legalmente, pronúnciase cunha intencionalidade de situar o país noutras coordenadas que non son as que sentimos os que queremos a Galiza, os que aspiramos a que teña capacidade de decisión propia. A Academia non está á altura da sociedade nin das funcións que debería ter unha academia en Galiza, coa preocupación básica polo idioma e pola extensión dos seus usos sociais.

A dedicatoria do vindeiro Días das Letras a Ramón Piñeiro en detrimento de figuras como a de Carvalho Calero tamén é sintomático.

O recoñecemento a Carvalho Calero e a aposta pola lingua son as grandes cuestións pendentes da RAG. No caso de Carvalho, non se fai ese recoñecemento, como é obvio, polos posicionamentos reintegracionistas que mantivo nos últimos tempos, como se isto negase toda unha traxectoria histórica de servizo ao país, cunha grande investigación filolóxica e literaria. Hai sectores da Academia que son moi reaccionarios. Hai que dicilo así. E unha figura como Carvalho atragóaselles.

En canto ao recoñecemento de Ramón Piñeiro, evidentemente, hai factores políticos que inflúen e non é casual que goberne o PSOE, formación política pola que Piñeiro apostou claramente nos últimos anos. Tampouco está á marxe que se queira recoñecer un determinado tipo de galeguismo fronte ao practicado polo nacionalismo galego. Tamén hai que dicir que, coas súas luces e sombras, Piñeiro tivo un papel relevante no mundo cultural galego durante practicamente corenta anos. Creo que houbo proxectos nos que participou que foron positivos para o país.

Como interpretas a virulencia que adquiriron nos últimos tempos os ataques ao galego por parte dos sectores máis ultras do españolismo como “Galicia Bilingüe”, a “Mesa por la Libertad Lingüística” ou a COPE?

Rafa Villar: Creo que actúan de xeito mimético a como o fan os españolistas en Cataluña ou no País Vasco. É certo que aquí houbo algún avance no ensino, cun novo decreto que, polo menos, dá máis garantías ao galego ao marcar maiores cotas nos centros de ensino non universitario. Existe unha bola de neve que se crea na metrópole, fundamentalmente, para atacar os avances normalizadores en Cataluña. Entón, aquí están aproveitando para criticar as catro cousas que se intentan facer. Se hai unha lingua oprimida e de carácter secundario, esa é o galego. O sarcasmo é querer aparecer socialmente como vítimas os que son os verdugos da lingua. Son sectores minoritarios que contan cun apoio mediático importante e co amparo político do PP.

A supervivencia do galego pasa por un achegamento á Lusofonía?

Rafa Villar: A supervivencia depende da capacidade que teña a sociedade galega para resistir e manter viva a lingua. Esa capacidade e esa resistencia máis ou menos consciente teñen que unirse á autoorganización da sociedade en torno á defensa da lingua.

Respecto á orientación lingüístico-filolóxica, eu son partidario dun achegamento ao mundo da Lusofonía ou, mellor dito, da Galegofonía, porque onde naceu a lingua foi aquí. Creo que o achegamento á Lusofonía é un horizonte estratéxico. Terían que darse pasos progresivos. Pero considero que a implantación da norma portuguesa agora, nun momento en que a lingua ten tantas debilidades e está a ser tan atacada, non ía ser percibida por unha maioría social de forma intelixíbel e a rexeitaría. Pero eu si avanzaría incluíndo o portugués nos centros de ensino, coa recepción en Galiza das televisións e radios portuguesas, con maiores intercambios entre as propias administracións. Hai que intensificar os lazos co mundo da Lusofonía.

migracións

abatidos os corpos

reaparecen vomitados nas praias varridas

son vidas fumegantes

que apenas alentan baixo o frío

e non se sabe como

pero son quen aínda de exhalar tenrura

eles

migrantes do século xxi

tripulando tanta soidade

fronte a nós

bárbaros e medoñentos

case humanos, diría

cantas crónicas de nós

parten dun peirao errante e dun barco gris

e de longuísimos adeuses sen reloxo

quixeramos esquecelo

como se adoita esquecer

aquilo que máis proe

mais é difícil

envaiñar cousas como a memoria

a memoria

que se sostén contra toda evidencia

coma un ladrido lonxe

seca, dura e violenta a memoria

que nos devolve ao espello

inutilmente crebado de nós

Do libro MIGRACIÓNS (2008)

A Consellaría de Presidencia segue adiante coa amortización de 42 postos

anton.alvarez — Mon, 11 Aug 2008 12:48:15 +0200

A Consellaría de Presidencia quere amortizar 42 postos de traballo (15 deles correspondentes a persoal laboral na provincia da Coruña) en favor de empresas privadas. Con esta proposta, a Xunta incumpre o pacto que acadara cos sindicatos sobre consolidación de emprego, ao amortizar prazas suxeitas a consolidación (sete delas de persoal laboral na provincia coruñesa) e ao contratar, máis unha vez, servizos externos.

Na bisbarra de Ferrol, a Consellaría de Presidencia quere eliminar seis prazas de limpadoras no edificio de Xulgados, pese a que algunhas destas traballadoras leva vinte anos no posto. A semana pasada comezou a prestar servizo neses Xulgados unha empresa privada de limpeza, a pesar de que as empregadas da Xunta seguen aínda traballando no edificio. Dáse o paradoxo de que as operarias da empresa privada están a “limpar sobre limpo”. Neste caso, Presidencia tampouco contempla a subrogación destas limpadoras da Xunta á compañía privada que opera nos Xulgados de Ferrol, pese a ser un dereito que, por lei, lles asiste a estas empregadas públicas.

O Comité de Empresa entende que, con esta clase de políticas, seguirán a entrar na Administración da Xunta persoas contratadas por empresas e non a través dun sistema libre e regulado onde se respecte a igualdade, o mérito e a capacidade como di o ordenamento xurídico en vigor.

No decurso deste ano, a Administración elaborou e publicou a Oferta de Emprego Público (O.E.P.) de 2008 onde se facía unha oferta de consolidación de postos de traballo. A proposta de amortización realizada por Presidencia vulnera de forma clara e flagrante dita O.E.P., nomeadamente no caso das sete prazas de persoal laboral anteriormente mencionadas.

Non é comprensíbel, desde un punto de vista cabal, a actitude mostrada por Presidencia e, menos aínda, a súa cerrazón en todo o proceso de negociación da Relación de Postos de Traballo da Consellaría na provincia da Coruña.

Traballadores e empresa chegan a un acordo no conflito da limpeza de Cedeira

anton.alvarez — Mon, 11 Aug 2008 10:46:31 +0200

O incremento salarial será dun 24%, nos dous anos e medio de vixencia do convenio colectivo, co que se acada a pretensión da CIG da equiparación salarial co persoal laboral do Concello de Cedeira. Amais, acádanse unha serie de melloras sociais como:

- Antigüidade: a percepción de trienios do 10%.
- IT: 100% das retribucións íntegras desde o primeiro día calquera que sexa a causa que orixine a situación.
- Xornada de 37,5 horas semanais.
- 7 días de asuntos propios retribuídos (até o de agora non había ningún).
- Percepción das horas extras e traballos especiais ou domingos e festivos nun valor do dobre da hora ordinaria.
- Cláusulas de xubilación parcial, xubilación anticipada….
- Cláusulas de subrogación e cobertura pola retirada de carné, así como diversas pólizas de seguros.
- Amais de diversas melloras na perspectiva de xénero para as compañeiras.

Nova relacionada

17 de agosto, Día da Galiza Mártir

anton.alvarez — Fri, 08 Aug 2008 13:26:41 +0200

A Fundación Alexandre Bóveda quere nesta data lembrar as diferentes dimensións do que representa o día da Galiza Mártir con diversos actos a celebrar en Pontevedra durante todo o día 17. Quere lembrar as consecuencias institucionais para Galiza que tivo o golpe militar nun momento de recente aprobación en referendo do seu estatuto, a crueldade con que foron masacrados os galegos e galegas demócratas de diferentes ideoloxías pero de conviccións antifascistas e, por último, o que representou Alexandre Bóveda desde o punto de vista humano, intelectual e político e a vixencia dos seus proxectos e ideas no momento actual. Para isto a Fundación Alexandre Bóveda presenta o seguinte programa de actos:

• 13:00 h. HOMENAXE INSTITUCIONAL A ALEXANDRE BÓVEDA.

o No monumento a Alexandre Bóveda na Caeira en Poio. Intervirán:

-Anxo Quintana (Vicepresidente da Xunta de Galiza)

-Luciano Sobral (Alcalde de Poio)

-Fernando Quintela (Presidente da Fundación Alexandre Bóveda)

- Xosé Luís Bóveda (Vicepresidente da Fundación A. Bóveda e fillo de A. Bóveda)

• 14:00 h. XANTAR DE ENTREGA DO III PREMIO DIA DE GALIZA MARTIR Á RECUPERACIÓN DA MEMORIA HISTÓRICA A TERESA ALVAJAR

o No Pazo de Cultura, Rúa Alexandre Bóveda, Pontevedra.

• 18:30 H. CERIMONIA DE ANIVERSARIO NA CAPELA DE SAN AMARO (PONTEVEDRA)

• 19:00 H. ACTO CÍVICO DIANTE DO SARTEGO DE A. BÓVEDA

o No Cemiterio de San Amaro (Pontevedra)

- Cesáreo Sánchez (Presidente da Asociación de Escritores en Lingua Galega)

• 20:30 H. LEMBRANZA POLÍTICA NO MONUMENTO A ALEXANDRE BÓVEDA

o Na Praza de Curros Enríquez diante do monumento a Bóveda (Pontevedra)

- Bieito Lobeira (Deputado e coordinador do grupo parlamentar do BNG)

- Miguel A. Lores (Alcalde de Pontevedra)

O SLG mobilízase por un prezo mínimo para o leite de 0´42 euros

anton.alvarez — Fri, 08 Aug 2008 11:55:15 +0200

Comunicado difundido polo SLG a respecto destas mobilizacións:

O presente ano 2008, encetado cunha grave situación económica nas explotacións galegas, botou a andar cunha crise económico-enerxética que repercutiu drasticamente nunha suba do prezo dos produtos alimentarios para os/as consumidores/as, malia que a situación nas explotacións galegas produtoras de alimentos caracterizouse pola multiplicación dos custes de produción e prezos á baixa á hora de cobrar os seus produtos.

Púxose de relevo entón o fracaso do actual sistema de distribución alimentaria, instrumentalizado por grandes multinacionais que botan raíces nas políticas lexislativas da OMC e a PAC: Se os/as produtores/as cobran pouco e os/as consumidores/as pagan moito, quen queda cos cartos?

Na Galiza, nos meses de marzo e abril leváronse a cabo mobilizacións sindicais conxuntas por mor da situación do agro en xeral, e dos sectores gandeiros en particular, con denuncia da especial precariedade existente no sector lácteo. A reivindicación: PREZOS XUSTOS PARA OS NOSOS PRODUTOS.

No mes de marzo a UE aumenta a cota alegando que Europa precisa producir máis leite, o leite que agora non nos queren recoller, forzando, polo tanto, unha posterior baixada no prezo.

No mes de maio, conclúe unha estratexia político-empresarial (FENIL), destinada a aplacar as protestas de cara á opinión pública: fabrícase o contrato homologado sen prezo base, unha medida-trampa avalada e promovida polos Gobernos autonómico e central que, ademais de non solucionar nada, aboca ás produtoras/es á negociación individual coa empresa, absurdo e dramático retroceso no dereito á negociación colectiva acadado polas traballadoras/es nestes últimos anos de historia supostamente "democrática" do chamado “Primeiro Mundo”.

O SLG foi o único sindicato que se negou a firmar a instauración destes contratos, por considerar que haberán de garantir un prezo mínimo para os/as produtores/as, cubrindo os custes de produción e proporcionando a lexítima ganancia polo traballo realizado.

Asemade, o Sindicato Labrego Galego advertiu do interese das industrias por pagar o leite ao prezo máis baixo, alertando de posíbeis estratexias de mercado.

Nestes meses de xullo-agosto, de tradicional suba no prezo do leite, as industrias deseñan unha manobra de presión estruturada en torno á manida “estratexia dos excedentes”.

Dende o SLG denunciamos que se trata de “preparar o terreo” para botar por terra os prezos e, entón, poñer o contrato enriba da mesa secuestrando a produción leiteira ao prezo máis baixo do ano para toda a vindeira campaña.

Ao respecto desta estratexia levada a cabo nestes días pelas industrias lácteas, subliñar que se trata dunha ferramenta-comodín empregada habitualmente polas empresas para especular no mercado alimentario, ben sexa aludindo a un exceso de produción para acadar produtos a prezos baixos, ou ben, no sentido contrario: aludindo déficit de produción, como aconteceu durante a crise alimentar que eclosionou a principios deste ano, cando as multinacionais da alimentación -distribución e produción- espallaron a mensaxe de que había carencia de alimentos, e, deste xeito, subiron os prezos aos consumidores/as en porcentaxes surrealistas en moi pouco tempo.

É neste contexto no que o SLG desenvolve unha campaña de mobilizacións destinada a REITERAR A ESIXENCIA DA GARANTÍA DOS 0,42€ COMO PREZO MÍNIMO DO QUE PARTIR NOS CONTRATOS DO LEITE e poñer de manifesto A ACTITUDE ASOBALLADORA POLA QUE SE ESTÁN A DECANTAR AS EMPRESAS LÁCTEAS, así como A DESPROTECCIÓN Á QUE OS GOBERNOS ESTÁN ABANDONANDO A AQUELAS E AQUELES QUE NOS DAN DE COMER.

A CIG convocará folga no sector de produtos elaborados do mar de non mellorar as retribucións ao persoal

anton.alvarez — Thu, 07 Aug 2008 13:26:08 +0200

As reivindicacións principais da CIG pasan por aumentar os salarios até os 1.000 euros netos, promover a estabilidade laboral coa conseguinte redución drástica da eventualidade, rebaixar a xornada e conseguir que as baixas por enfermidade sexan remuneradas ao 100%, tendo en conta a dureza do traballo desempeñado por estes obreiros e obreiras. A CIG tamén demanda que se elabore un estudo sobre as enfermidades profesionais derivas do traballo no sector.

O convenio actual, de ámbito estatal e que só foi asinado por UGT, é de eficacia limitada e, para a CIG, non garante unhas condicións salariais e laborais minimamente aceptábeis.

Xa se produciron cinco reunións para negociar o novo convenio, sen que até agora a patronal presentase unha proposta seria. Ademais, nas xuntas celebradas non asistiron os propios empresarios e estes delegaron en asesores, aspecto que denota “o escaso interese da patronal”, segundo Xosé Fernández Piñeiro, secretario nacional da FGAMT-CIG. A parte empresarial, na reunión do pasado 29 de xullo, presentou unha “oferta” salarial que unicamente pretende revisar os soldos aumentándoos só por debaixo do IPC real, proposta que nin sequera mantén o poder adquisitivo.

A vindeira xuntanza para a negociación do convenio desenvolverase o 8 de setembro nos locais da CIG de Vigo. A central nacionalista realizará unha asemblea de delegados e outra xeral dirixida a todos os traballadores do sector para preparar mobilizacións e mesmo unha convocatoria de folga se non se producen avances na negociación. A CIG convida UGT e CCOO a que se sumen á campaña de mobilizacións.

ADEGA aposta por unha “Galiza mellor sen touradas”

anton.alvarez — Thu, 07 Aug 2008 11:55:09 +0200

Existen poderosas razóns de índole ética e de respecto aos animais, pola tortura e pavor que senten, cando son utilizados como obxectos de divertimento sádico pero que, para os que as fomentan e participan con estas barbaridades, parecen non ser dabondo.

En Galiza somos un pobo que sempre conviviu e compartiu o traballo con estes animais. Os galegos temos moitas razóns para loitar polo seu benestar, e sobre todo, para que non sexan masacrados en espectáculos bárbaros, porque é moito o que lles debemos.

Vacas e bois foron os que mataron a nosa fame e nos axudaron no duro traballo que, hoxe, case temos esquecido pola mellora da vida. Mellora tamén acadada grazas a eles. Xa hai comunidades que non permiten que se maltrate estes animais, aínda que lles deban moito menos do que lles debemos nós.

Galiza non poder ser partícipe de espectáculos, acotío nos medios, onde se queiman os cornos de touros, onde se tiran ao mar, onde se ensina aos nenos a torturar a becerros de poucos meses, onde animais morren asfixiados en festas coas que eles nada teñen que ver, festas onde bárbaros, animados polos excesos etílicos, pretenden amosar a súa masculinidade torturando a una animal indefenso, espetándoo con lanzas, agochados na multitude sedenta de sangue contra un animal indefenso, ou cravándolle dardos desde a seguridade dun balcón.

En Galiza temos moitas boas maneiras de nos divertir e despois durmir coa conciencia tranquila de non ter feito mal algún, a inocentes, sen necesidade.

ADEGA e Matar por Matar Non convidan todos os galegos e galegas a que expresen o seu malestar pola realización destes espectáculos sanguentos e torturadores e convídanos a participar nos actos de rexeitamento das touradas destes días tanto en Pontevedra como na Coruña.

En Galiza MELLOR SEN TOURADAS!!!.

A Secretaría da Muller edita unha guía práctica para implementar plans de igualdade nas empresas

anton.alvarez — Thu, 07 Aug 2008 10:26:45 +0200

Se nos últimos anos viñamos detectando un avance na introdución de medidas relacionadas co xénero e a igualdade de oportunidades, a partir da aprobación da Lei 2/2007, do 28 de marzo, do Traballo en Igualdade das Mulleres da Galiza, e sobre todo, coa aprobación da Lei Orgánica 3/2007, do 22 de marzo, para a igualdade efectiva de mulleres e homes, a intervención da representación das e dos traballadores é fundamental, posto que este marco legal sitúa na negociación colectiva a adopción de medidas concretas en favor da igualdade nas empresas, para que sexan as partes as que acorden o seu contido.

Á marxe dos plans de igualdade, as empresas están obrigadas a adoptar medidas dirixidas a evitar calquera tipo de discriminación laboral entre mulleres e homes, así como o deber de negociar medidas encamiñadas a promover a igualdade de trato e oportunidades, polo que temos ante nós un amplo abano de posibilidades de negociación, calquera que sexa o ámbito do convenio colectivo, e independentemente de que as medidas negociadas sexan incluídas, ou non, nun plan de igualdade.

A lexislación en materia de igualdade menciona o acceso ao emprego e ás condicións de traballo, na clasificación profesional, promoción e formación, entre as materias nas que se poderían estabelecer medidas concretas de acción positiva, propostas que desde a nosa central viñamos tempo presentando nas mesas de negociación, e que agora teñen carácter normativo. Estas materias, non obstante, non son as únicas medidas que deberemos negociar, xa que antes deberemos detectar e eliminar posíbeis situacións discriminatorias.

Con esta intención, analizamos a definición de plan de igualdade, as fases a seguir para a súa elaboración, negociación, aplicación, seguimento e avaliación, as materias que deben incluír, así como as consecuencias administrativas e xudiciais derivadas do incumprimento.

Esta guía foi posíbel grazas á colaboración da Deputación Provincial da Coruña e ao traballo realizado pola técnica de igualdade adscrita á Secretaría Confederal da Muller, Margarida Corral Sánchez.

Agardamos que esta Guía sirva para sensibilizármonos e comprometérmonos no camiño da implantación real da igualdade no ámbito laboral, no ámbito que nos é máis próximo: a negociación colectiva, estando a disposición de todos e todas en formato impreso en todas as comarcas da nosa central sindical.

Mª DO CARME LÓPEZ SANTAMARIÑA

Secretaria Confederal da Muller da CIG

A CIG denuncia a precariedade nos medios do Servizo de Vixilancia Aduaneira

anton.alvarez — Wed, 06 Aug 2008 13:16:49 +0200

Nota de prensa difundida pola sección sindical da CIG na Axencia Tributaria, organismo do que depende o Servizo de Vixilancia Aduaneira:

En relación coa aprehensión dunha embarcación tipo Sloop con 4.000 quilos de haxix polo Servizo de Vixilancia Aduaneira da Coruña, ocorrida o 4 de agosto, queremos denunciar a precariedade de Vixilancia Aduaneira en Galiza pois, en tres das seis bases marítimas que temos no noso territorio, as embarcacións pasan dos 24 anos (Vilagarcía, Muros e Ribadeo). Con esta antigüidade faise imposíbel calquera tipo de vixilancia ou persecución a planadoras.

Por outra lado, o helicóptero que temos posúe unha autonomía moi limitada, de dúas horas aproximadamente, o que ocasiona que non poidamos controlar grandes extensións de mar, mentres que na zona sur os helicópteros de Vixilancia Aduaneira dispoñen de seis horas de autonomía.

O escáner do Porto de Vigo para o control de entrada de mercadorías prohibidas en contedores leva un ano instalado sen que, até o momento, se puxese en marcha.

Desde a CIG queremos denunciar as numerosas trabas que se nos poñen aos funcionarios de Vixilancia Aduaneira para desenvolver o noso traballo. De aí que as aprehensións estean a diminuír en Galiza, mentres a droga segue a entrar como fai anos. Non temos que máis que ver que o gramo de cocaína está por debaixo dos 40 euros, 20 euros menos que en 1990.

Os traballadores de Vixilancia Aduaneira temos demostrado que sabemos loitar contra esta lacra que masacra a nosa mocidade e, moitas veces, sen que se nos recoñecese o noso labor silencioso pero efectivo. Por isto non podemos entender que intereses pode haber para que Vixilancia Aduaneira de Galiza non poida dar o máximo na loita contra o narcotráfico.

Haberá folga en Cedeira na recollida do lixo e limpeza viaria

anton.alvarez — Wed, 06 Aug 2008 12:30:36 +0200

Comunicado emitido pola CIG-Servizos de Ferrol:

A privatización dos servizos públicos, que neste caso veu da man do anterior Goberno municipal do Partido Popular, trouxo consigo como sempre a precarización das condicións laborais en canto a salarios e a condicións xerais de traballo do persoal. Isto traduciuse na conservación das condición laborais de catro persoas, subrogadas do Concello, e pola contra o persoal contratado de novo por CeltaPrix, empresa concesionaria do servizo, vén cobrando pouco máis que o salario mínimo interprofesional, co que se dá a circunstancia de que un peón dos que foron subrogados do Concello veña cobrando máis que un condutor contratado por Celtaprix.

Entendemos que ningunha persoa sensata pode considerar xusto que, por unha banda, o Concello privatizara o servizo para en teoría “aforrar cartos” e, por outra, a empresa Celtaprix contrate o persoal nunhas condicións totalmente precarias. O resultado é que o persoal, como sempre, paga as consecuencias e, aínda por riba, se pretende facer ver á opinión pública que as súas reivindicacións son esaxeradas ou que a actitude dos traballadores causa algún prexuízo ao conxunto da poboación. Semella cando menos incríbel a pouco que se analicen os feitos.

O único que está a pedir o persoal é algo tan simple como que todos os peóns cobren igual e que todos os condutores cobren o mesmo, así como un sistema de promoción interno que permita mellorar os salarios do persoal. Alguén pode xustificar algo que sexa distinto a IGUAL TRABALLO IGUAL SALARIO? Nós entendemos que evidentemente NON.

Estamos a falar dunha equiparación salarial que non se pode considerar máis que de pura e simple xustiza. Esta “xustiza” a empresa CeltaPrix di que non a pode asumir. Xulguen vostedes:

A empresa embólsase ao ano, só dos cartos públicos, máis de 377.000 euros ( ano 2006) coas súas subas correspondentes. Este acto de xustiza suporía un desembolso de 23.000 euros anuais no ano 2008 e a mesma cantidade no 2009, de xeito que todo o mundo tivese as mesmas condicións laborais na mesma empresa. Diso é do que estamos a falar.

A empresa semella non ter interese ningún en chegar a acordos, dando evasivas e negándose a negociar de boa fe, rachando de facto a mesa de negociación, e actuando de xeito irresponsábel. Todo isto diante dunha posición de mero espectador, na práctica, do Goberno municipal.

A CIG apoia a campaña para liberar os cinco presos antifascistas cubanos encarcerados en EEUU

anton.alvarez — Wed, 06 Aug 2008 11:36:52 +0200

A campaña xa leva recollidas máis de 7.000 sinaturas. Para se adherir, basta con premer aquí e indicar os teus datos.

RELANZAMENTO DO CHAMAMENTO POLA LIBERDADE DOS CINCO CUBANOS PRESOS EN ESTADOS UNIDOS:

O 4 de xuño de 2008 o propio Panel de tres xuíces do Undécimo Circuíto de Apelacións de Atlanta tomou a inxusta decisión de ratificar os veredictos de culpabilidade dos Cinco, pero o proceso de apelación mantense aínda en curso.

Dado que o 12 de setembro de 2008 se cumprirán dez anos do seu encarceramento, relanzamos este chamamento de novembro do 2007, xa asinado por importantes personalidades, e convocamos a sumar novas firmas e intensificar as nosas accións para que o mundo, e especialmente o pobo estadounidense, recoñeza a inxustiza que se comete contra estes homes que, ao protexer a Cuba do terrorismo, se alzaron pola defensa dos intereses e a seguridade dos propios estadounidenses e de toda a humanidade!

LIBERDADE PARA OS CINCO CUBANOS PRESOS EN ESTADOS UNIDOS!

Desde fai máis de nove anos, cinco cubanos permanecen encarcerados nos Estados Unidos. Sobre eles pesan extensas condenas, resultado dun xuízo politizado, celebrado na cidade de Miami. Os Cinco axudaban a abortar plans terroristas organizados contra Cuba desde a Florida por grupos cubanos de ultradereita.

O Grupo de Traballo sobre Detencións Arbitrarias da Comisión de Dereitos Humanos das Nacións Unidas declarou arbitraria a súa detención, e un panel de tres xuíces, encargado de examinar o caso pola Corte de Apelacións de Atlanta, acordou por unanimidade declarar non válido o xuízo e indicou revogar as sentenzas ditadas en Miami. Con posterioridade, o pleno da Corte, en votación dividida, revogou esa decisión, e neste momento o caso segue en apelación.

Os Cinco permaneceron illados en prisións de máxima seguridade, baixo crueis condicións de reclusión, en violación dos seus dereitos humanos e das propias leis estadounidenses. A dous deles priváronos do dereito a recibir visitas das súas donas.

Sumamos as nosas voces a todas as que no mundo reclaman o cesamento inmediato desta enorme inxustiza. Non debemos parar até que a verdade se abra paso e estes homes retornen ao seu país e ás súas familias.

Seguen as mobilizacións na empresa de telemárketing Bosch en Vigo

paula.castro — Tue, 05 Aug 2008 13:35:40 +0200

O pasado mes de xullo Recursos Humanos anunciaba que procedería a realizar despedimentos masivos nos centros de chamadas de Vigo, sen facilitar ningún tipo de documentación ao Comité. Ante esta situación a CIG iniciou un proceso de mobilizacións, rematando o mes con cerca de 50 persoas despedidas.

O día 5 de agosto dende ás 11 da maña cincuenta delegados e delegadas da CIG concentráronse ante as instalacións da empresa na Avenida de Madrid baixo o lema “Bosch nin despidos nin sancións” . Durante a mobilización coreáronse lemas en favor da readmisión do persoal despedido; en contra da temporalidade e a favor do emprego digno e con dereitos.

Bosch mantén en Vigo catro centros de chamadas que dan emprego a 1.200 persoas, un 86% do persoal ten contratos temporais malia que o precario Convenio de Contact Center establece que un 30% do persoal de operacións terá contrato indefinido.

Dende a Sección Sindical da CIG en Bosch tense denunciado a alta taxa de temporalidade, pero tamén os numerosos despedimentos e sancións por parte da empresa, nomeadamente de persoas que reclaman os seus dereitos laborais. As últimas sentenzas, relativas a sancións, deixaron claro que Bosch se extralimita sancionando ao persoal.

Mais ala das mobilizacións están presentadas denuncias ante a Inspección de Traballo que xa requiriu a empresa para que cumpra o Convenio en numerosas materias. Así mesmo nos vindeiros días comezaran a presentarse as demandas polos despedimentos do mes de xullo.

Para o mes de outubro terá lugar na Audiencia Nacional a vista dun Conflito Colectivo no que se denuncia o incumprimento do Convenio en materia de contratación.

O SLG propón promover unha cultura de prevención no agro para reducir os sinistros

paula.castro — Tue, 05 Aug 2008 13:24:06 +0200

Formar, informar e sensibilizar son, para o SLG, as claves para frear o incremento da sinistralidade nos sectores agropecuario e forestal. Por iso propoñen a posta en marcha dunha campaña prolongada que combine estas tres facetas, dando así un primeiro paso para tratar de instaurar pouco a pouco unha cultura de prevención da que, segundo explican “carece o sector en absoluto”.

Os maiores de 55 anos, os máis afectados

Os maiores de 55 anos son, segundo o SLG, os que máis sofren accidentes relacionados co envorco (lateral e cara atrás) e os accidentes de tráfico, sobre todo en tractor.

Para evitar estes sinistros a organización sindical agraria propón que se reduza o número destas máquinas agrícolas que circulan sen ter pasado pola ITV. “Para iso, é preciso” din, “potenciar a Inspección Técnica de Vehículos facilitando o acceso da maquinaria agrícola a estas inspeccións”.

Tamén entenden que outro dos mecanismos sería que as administracións con competencias na materia -Dirección Xeral de Relacións Laborais, nomeadamente a Subdirección Xeral de Seguridade e Saúde Laboral, e a Dirección Xeral de Investigación, Tecnoloxía e Formación Agroforestal da consellaría de Medio Rural- coordinen iniciativas e esforzos en Políticas de Prevención.

Por iso, o SLG, fai un chamamento ás administracións implicadas para que busquen conxuntamente fórmulas de colaboración e coordinación que lle dean coherencia ás accións que de aquí en diante se planifiquen, evitando duplicidades innecesarias, xa que “a falta de coherencia entre as distintas lexislacións aplicábeis na materia é patente”, afirman..

Begoña Iglesias e María Luz Precedo: “Se non nos mobilizáramos, hoxe non estaríamos readmitidas”

paula.castro — Tue, 05 Aug 2008 09:56:16 +0200

Dun día para outro perdestes o posto de traballo. Como ocorreu?

Begoña Iglesias: Convocouse o novo concurso para a concesión da xestión da exposición Galicia Dixital e díxosenos que podía saír a mesma empresa que estaba ou outra. Finalmente saíu outra. Pedíronnos os nomes de cada unha -hai un compañeiro- e os teléfonos, e dixéronnos que tiñamos que estar atentas, que nos ían chamar.

Mariluz Precedo: Isto foi unha semana antes de que soubésemos que ían pechar, algo que xa nos sorprendeu porque nunca ocorrera tal. De feito o que ten ocorrido é que se prorrogara a concesión coa empresa anterior, mesmo meses, até que se decidira a quen se lle outorgaba tras da convocatoria do novo concurso. Neste caso, sácase a concurso unha semana antes de que cambie a empresa que obtén a concesión. Inmediatamente comezamos a escoitar rumores de que a exposición vai pechar, pero aínda seguimos traballando até que vence o último día de contrato, que é o día 1 de maio. A única persoa que nos comunica que a exposición vai pechar é a coordinadora. Por parte da empresa non se nos di nada.

Begoña Iglesias: De feito houbo compañeiras que chamaron á Xunta e dixéronlles que non tiñan pensado contratarnos. Non entendiamos nada e foi cando comezamos a preocuparnos. Coincide ademais con que nos dan para asinar o finiquito, a liquidación, e nós negámonos. Tiñamos pensado asinar pero poñendo “Non conforme”. O problema é que o papel que nos dan xa di “conforme”, así que non asinamos.

Nos anteriores cambios de concesión dérase algunha situación semellante?

María Luz Precedo: Non, había unha continuidade. Cambiamos só unha vez de empresa. Ás veces seguía a mesma e desa volta cambiou, pero nós pasamos a traballar para esa nova. En canto colleu a concesión pasamos por alí para asinar os novos contratos.

En que consiste o voso traballo na exposición?

Begoña Iglesias: Eu estaba de sub-coordinadora. O meu traballo consistía en estar na entrada, encargábame da recepción de grupos, dos postos de traballo das azafatas...

Mariluz Precedo: Nos amosabámoslle á xente a exposición, explicando os contidos, poñendo as proxeccións... Era un percorrido duns 50 minutos acompañando a un grupo. Tiña que facerse de forma coordinada porque ás veces había varios grupos á vez e ese era parte do traballo de Begoña.

Tiñades todas acumulada experiencia?

Mariluz Precedo: Levabamos case todas os oito anos, desde o 2000 cando comezou a exposición. De feito cando viña xente nova para traballar, en vacacións ou baixas, poñiámonos en contacto con ela e aprendiámoslle en que consistía a exposición, que era o que había que explicar, como funcionar cos grupos... como facer os percorridos.

Que ocorre cos postos de traballo no momento no que cambia a concesionaria da exposición?

Mariluz Precedo: Pecha a exposición uns días, nove días, en concreto, porque reabriron o 10 de maio e, entre mentres, nós intentamos comunicarnos coa Xunta ou coa empresa, pero non se nos deu información. Logo fomos ao INEM. Durante ese período estivemos 10 días con vacacións retribuídas, porque había xente que non desfrutara delas e logo fomos ao paro.

E non se vos deu ningún tipo de explicación das razóns polas que non continuabades?

Begoña Iglesias: Chamamos á Dirección Xeral, á persoa que levaba o tema do concurso e que se tiña posto en contacto connosco moitas veces, porque era quen pasaba pola exposición, levábanos uniformes, pero o único que nos explicou foi que o sentía moito pero que cambiaban de empresa e que non nos podía dicir nada, que xa nos chamaría a nova empresa se nos chamaba.

Aí sodes conscientes de que non vos van chamar.

Begoña Iglesias: Si, de feito fomos alí co uniforme, porque nós non sabiamos exactamente cando abría, entón iamos todos os días pola mañá co uniforme ao noso posto de traballo. As dez e media estabamos alí e o día que abriu xa vimos que había persoal novo. A nosa disposición era poñernos a traballar en canto abrise. Aí fomos conscientes de que, simplemente, non nos querían alí, que se prescindía de todas nós agás a coordinadora que foi a única que continuou.

Comezan aí as mobilizacións?

Begoña Iglesias: Xa pasaramos pola CIG con anterioridade para comentar todo o que estaba ocorrendo e xa acordaramos ese día contar co apoio dos compañeiros da federación de Servizos, que de feito nos acompañaron. Soubemos que abrira a exposición por unha mensaxe que remitiu a coordinadora a unha das compañeiras. Ese día alí nos presentamos novamente cos uniformes para poñernos a traballar.

Pódese considerar esa a primeira mobilización?

Mariluz Precedo: O noso representante sindical intentou dialogar coa empresa pero esta comezou a dar largas. A única explicación que deron foi que tiñamos que facer unha entrevista, pero tamén insinuaron que eramos conflitivas.

Begoña Iglesias: Dicían que eramos conflitivas e que en todo caso xa nos chamaría para facer entrevista... Por unha banda insinuaban que ían seleccionar persoal pero pola outra, xa había moito persoal traballando, mesmo compañeiras nosas de substitución. Ademais, que entrevista nos ían facer? O caso é que as mobilizacións comezan ese día, tras do intento de diálogo que non deu para nada. Porén, aínda lle demos 48 horas para que a empresa nos respondese e ver se nos collían. Pero a empresa non deu ningunha resposta. E así comezamos a mobilizarnos diante do centro de traballo, da exposición, na entrada.

Como avaliades esas mobilizacións durante tanto tempo?

Mariluz Precedo: Eu era a primeira vez que me mobilizaba, ao igual que outras compañeiras, e houbo quen se chegou a emocionar. Despois colles moitas forzas e cres que si que che van facer caso e loitas porque cres na verdade pero cando se prolonga tanto tempo, ao final case non podes máis. Eu pensaba que non me ía minar tanto, pero o certo é que si, sobre todo nestes últimos días.

Begoña Iglesias: Estás todos os días nun sitio ou noutro e sabes que quen tiña que sabes o que está ocorrendo xa o sabe e paréceche tan inxusto... Pero se non nos chegamos a mobilizar hoxe non estariamos readmitidas. Ademais tivemos que agradecerlles aos compañeiros da CIG, a Manolo, a Aitor, a Roberto, a todos, o seu apoio constante, porque estiveron connosco todos os días, dando ánimos e facilitando que seguísemos adiante.

Quen credes que é responsábel, a empresa ou a administración?

Begoña Iglesias: A responsabilidade é da administración. A empresa é quen dá a cara. Non sei a que lle tiñan medo, porque o que contaba o director non tiña nin pés nin cabeza, dicindo que queriamos ser funcionarias, cando nós sabiamos que estabamos a través dunha empresa privada e que para ser funcionarios hai que pasar un exame e non sei porque tiñan metido iso na cabeza. A actitude do director, sinceramente, chama moitísimo a atención. As nosas condicións era completamente distintas ás dos funcionarios; nós traballabamos domingos, festivos, sen ningunha compensación a cambio, sen días de libranza e nin sequera pagados... Por sorte fomos mellorando esas condicións desde que escollemos delegado sindical.

Mariluz Precedo: Esa situación, que soportamos durante anos, viña de atrás. A administración sabía perfectamente cales eran as nosas condicións pero permanecía calada.

E se cadra dicían que erades conflitivas por reclamardes melloras nas vosas condicións laborais?

Mariluz Precedo: Seguro que viña por aí. De feito a administración é responsábel porque lle permitía á empresa volver contratar a xente en condicións precarias, sen ter en conta as melloras que nos conseguíramos, con menor salario, sen saber sequera o do cuadrante... e non ían reclamar nada, polo menos durante un tempo. Iso é o que buscaba a empresa e a administración sabíao. Por que a administración non nos apoiou? Pois seguramente porque chegou un momento no que decidimos non aturar máis esas malas condicións e exiximos os nosos dereitos no que se refire a vacacións, a festivos, a libranzas...